موزیک

موسیقی مینیمال (Minimal music)   : سبک و تکنیکی از موسیقی است که در ارتباط با آثار تعدادی از آهنگسازان آمریکایی مانند لامونته یانگ، تری ریلی،  استیو رایش و فیلیپ گلس است.در ادامه این بخش از وبلاگ آموزشگاه موسیقی الهام با این سبک بیشتر آشنا شوید.

مینیمال

مینیمال به معنای کوتاه، موجز و خلاصه است. هنر مینیمالیسم در وهله اول زمانی که شکل می گیرد در موسیقی و هنرهای تجسمی خود را نشان می دهد و سپس وارد ادبیات می شود و راه خود را به صورت داستان های مینیمال پیدا می کند.

موسیقی مینیمال که ممکن است عامه پسند نباشد، تک تک نت ها و خلاصه گویی (هارمونی پیچیده ای ندارد و ساده به ماجرا نگاه می کند) ارزشمند هستند و در واقع این نوع موسیقی به شما اجازه فکر می دهد.

درعین نبود فلسفه ای خاص در موسیقی مینیمال، این سبک مخاطب را به فکر وا می دارد لذا وقتی قطعه ای را گوش می دهید با توجه دقیق به جزئیات آن، مدت زمان آن را احساس نمی کنید و این همان ایجاز موسیقی مینیمال است.

آثارهنرمندان مینیمالیست گاه کاملاً تصادفی پدید می‌آمد و گاه زادهٔ شکل‌های هندسی ساده و مکرر بود. ساده‌ گرایی نمونه ‌ای از ایجاز و سادگی را در خود دارد و بیانگر سخن رابرت براونینگ است .

مینیمالیسم در شکل‌های مختلفی از طراحی و هنر، به ویژه در هنرهای تجسمی و موسیقی استفاده می‌شود.

مینیمالیسم پس از جنگ جهانی دوم، در هنر غرب به وجود آمد و بیشتر از سوی هنرمندان هنرهای تجسمی آمریکایی در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، گسترش پیدا کرد.

مینیمالیست‌ها بر این باورند که با زدودن حضور فریبنده ترکیب‌ بندی و کاربرد موارد ساده و اغلب صنعتی که به شکلی هندسی و بسیار ساده شده قرار گرفته باشند، می‌توان به کیفیت ناب رنگ، فرم، فضا و ماده دست یافت.

از هنرمندان این سبک می‌توان به دیوید اسمیت، دونالد جاد، ارنست تروا، سول لویت، کارل آندره، دن فلاوین، رابرت رایمن، رونالد بلادن و ریچارد سرا اشاره کرد.

تعریف و ویژگی های موسیقی مینیمال

منظور از اختصار در موسیقی با گرایش های مینیمالیستی اشاره به عناصر سازنده و ساختار موسیقایی آن موسیقی است.

در حالی که در هنر مینیمال، عناصر سازنده اثر به اشکال هندسی محدود شده است در موسیقی مینیمال تعداد نت ها، فواصل و شدت کاهش می یابد. علاوه بر این آهنگسازان این سبک از استفاده از ساختارهای پیچیده موسیقیایی اجتناب می کنند.

ویژگی های کلی این موسیقی هارمونی های ثابت، پالس های یکنواخت، تغییر فرم آهسته و تدریجی و تکرار عبارت های موسیقی یا بخش های کوچک تر به مثابه موتیف ها یا سلول ها است. این سبک ممکن است ویژگی های دیگری مانند تغییر مُد داشته باشد.

آهنگسازان شاخص سبک مینیمال

علاوه بر آهنگسازان آمریکایی سبک مینیمال (لامونته یانگ، تری ریلی، استیو رایش و فیلیپ گلس)، در اروپا موسیقی آهنگسازان دیگری مانند «لوییس آندریسن»، «کارل گویوارتز»، «مایکل نایمن»، «گاوین برایرز»، «استیو مارتلند»، «هنریک گورتسکی»، «آروو پارت» و «جان تاونر» نشان دهنده برخی ویژگی های موسیقی مینیمال است.

موسیقی کلاسیک

موسیقی کلاسیک موسیقی آکادمیک و دقیق است که می‌توان گفت مادر تمام سبک‌ های موسیقی بوده واکثر سبک‌های به وجود آمده برگرفته از موسیقی کلاسیک هستند. شروع این سبک از موسیقی مربوط به سال ۵۰۰ پس از میلاد است. موسیقی کلاسیک چهار دوران را شامل می‌شود که عبارتند از: دوران باروک، دوران کلاسیک، دوره رمانتیک و دوره کلاسیک مدرن. سبک کلاسیک دربردارنده حالت‌های پیوسته و دگرگون شونده است و تضاد و تنوع فراوان در این سبک، از ویژگی‌های برجسته آن است. در سبک کلاسیک علاقه به تغییرات تدریجی دینامیک، سبب جایگزینی پیانو به جای کلاوسن شد.

موسیقی امپرسیونیسم 

موسیقی امپرسیونیسم به نوعی سبک موسیقی مدرن را به نمایش می‌گذارد. این سبک موسیقی در قرن ۱۹، آغاز حرکتی به سوی سوبژکتیویسم یا ذهنیت گرایی بود که تجربه ذهنی را اساس همه معیارها و قوانین می‌داند. هر چه در این سبک جلوتر می‌رویم، به سوی هنر انتزاعی و نارئالیستی پیش می‌رود. درموسیقی امپرسیونیسم هنرمند با بها دادن به ابداع، نوآوری و خلاقیت در خلق اثر هنری، به سمت ترسیم جهان درون خویشتن رفته و از عالم عینیت فاصله می‌گیرد. 

سبک اپرا

اپرا یک نمونه بارز موسیقی کلاسیک است. اپرا ترکیبی از موسیقی، لباس‌های خاص و یک داستان است که بر اساس آن داستان موسیقی و آواز شکل گرفته است. در حقیقت اُپرا نمایشی است که با همراهی ارکستر به آواز خوانده می‌شود.  

اپرا ۳بخش اصلی دارد:

۱. پیش‌درآمد یا اوُوِرتور (او - وِر - تور): درواقع مقدمه‌ای برای شروع اپراست که کاملاً به‌صورت سازی است و هیچ خواننده‌ای در آن نمی‌خواند.

۲. آریا (Aria): قسمت اصلی اپراست و خواننده در آن با آرایش‌های آوازی، قدرت و مهارتش را نشان می‌دهد.

۳. رسیتاتیف (Recitatif): نوعی از فن بیان و مکالمه‌ی آوازی است و غالباً پیش از آریا قرار می‌گیرد. در اپرای ایتالیایی، رسیتاتیف رابط بین دو آریاست:

رسیتاتیف ساده (Recitatif Secco)، که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

رسیتاتیف آکامپانیه (Recitatif accampagne)، که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپرا‌های فرانسوی معمول است.